John Hiatt, Elisabethzaal, Antwerpen

by WD (in Dutch)

22 January 2002, Go for Music

Een live-optreden van John Hiatt is steeds een gok. Zo herinneren wij ons aan de ene kant concerten waar de man ladderzat en ongeïnteresseerd op het podium stond en aan de ander kant een passage in de Vooruit (1988) die voorgoed in onze 'top-5 van favoriete concerten' opgenomen staat. Het feit dat Hiatt onlangs twee sterke platen opnam ("Crossing muddy waters" en "The Tiki bar is open") en op deze tour opnieuw de begeleidingsgroep uit '88 op sleeptouw neemt, zorgde bij de fans alvast voor hoge verwachtingen.

Hij begon solo met twee nummers uit "Crossing Muddy Waters" en één nieuw nummer ("Missing Pieces"). Het viel meteen op dat hij er zin in had en niet van plan was om zijn soulvolle stem te sparen. Het bezoek aan een Hollandse dokter enkele dagen geleden (dreigende stemproblemen) heeft blijkbaar wonderen verricht. Hier stond duidelijk een singer-songwriter die weigert (enkel) op zijn verleden te teren. Eén gitaar en één stem bleken voldoende om een volle zaal op sleeptouw te nemen.

Vanaf "Drive South" riep Hiatt de hulp in van The Goners. Van dit trio is slide-gitarist Sonny Landreth ongetwijfeld het meest opvallende lid. Naar een solo-optreden van Sonny zou je mij - zelfs met behulp van een drietal woeste veehandelaars en evenveel stokken - niet kunnen drijven. Maar laat de man een begenadigd entertainer, songwriter en bandleider begeleiden en er hangt direkt magie in de lucht. Ook de inbreng van de zeer efficiënte ritmesectie (drum & bass) tilde dit optreden op een hoger niveau.

Hiatt zelf was in betere doen en entertainde ons met z'n sappige verhalen (tussen en tijdens de nummers), z'n silly walks (o.a. de duck walk) en geïnspireerd gitaarwerk. Hoogtepunten waren legio. Toen hij het beklijvende "My Old Friend" zeer gemeend aan de helaas te vroeg overleden Jacky Huys (muziekjournalist bij o.a. De Morgen en Knack) opdroeg, moest ik even naar adem happen. Hun vriendschap ('Jacky was a nice and true man') dateert duidelijk nog uit een tijd dat je als muziekjournalist meer voor de artiest betekende dan een onbelangrijk onderdeel in een anonieme promotiemachine.

Met een uitstekende versie van "Riding with the King" werd voor een eerste maal een streep getrokken onder dit stomend optreden. De bisronde bracht ons naast voor de hand liggend werk ("Have a little faith" en "Thing called love") ook een buitenbeentje in het oeuvre van Hiatt ("Farther Stars" met loops en mirror ball). Tot slot nam hij waardig afscheid met "New York had her heart broken", een persoonlijke verwerking van het 'Twin Towers'-incident. Een lach afwisselen met een traan, het is enkel de groten gegeven. Tot lang na afloop van het concert bleef de herinnering aan Jack "the knack" Huys op ons netvlies gebrand. Rock on big Walrus!

Setlist:

Lift up every stone (solo)
What will we do now (solo)
Missing pieces (solo)
Drive south
the Tiki bar is open
I know a place
Slow turning
I'll never get over you
Everybody went low
Is anybody there
Lincoln Town
My old friend
Cry love
Memphis in the meantime
Tennessee plates
Riding with the king
Have a little faith (solo)
Thing called love
Farther Stars
New York (had her heart broken)