John Hiatt: Bring the Family

by RV (in Dutch)

June 11 1987, Humo 2440

De wereld van de rock is een lachspiegel, al reflecteert hij één lelijk trekje van het Echte Leven bijzonder nauwkeurig : de onrechtvaardigheid. Ik zou het alleen maar billijk vinden dat de naam van John Hiatt regelmatig over de lippen ging, maar zo is het niet. Hiatt wordt geknuffeld door de kritiek, geprezen door eerbiedwaardige collegae, maar zijn platen verkopen nauwelijks. Daardoor moest hij een lijdensweg bewandelen die hem van de ene platenfirma naar de andere bracht, en als het hem even té bar werd, sloeg hij de donkere stegen van alcohol en narcotica in. Zijn vrouw pleegde zelfmoord en zijn geliefde broer ging dood : er zijn er die meer boffen in dit ondermaanse. Nee, this ain’t no disco, no C.B.G.B’s, this ain’t no foolin’ around: dit is ‘Bring The Family’, de achtste elpee van een man die het leven verbeten heeft.

’Bring The Family’ is een aanfluiting van alle rockgroepen die een jaar in de studio kamperen en er nóg niets van terechtbrengen : deze elpee is in vier dagen opgenomen, zonder excuses en zonder poespas op de band gekwakt. Op zich is dat een riskante onderneming want tijd om uit het arsenaal truuks te putten is er niet, tijd om van een scheet een donderslag te maken evenmin. Als de grondstof niet deugt, is ook het eindproduct ondeugdelijk. In het geval van Hiatt is de grondstof zo puur als de cocaïne terhoogte van Wall Street : 10 schitterende songs, 10 perfect geschetste sferen. Het personeel dat Hiatt voor de gelegenheid heeft aangetrokken maakt al jaren deel uit van Gods Eigen Combo : de grote Ry Cooder (elektrische gitaar, sitar), de grote Jim Keltner (drums) en de grote Nick Lowe (bas). Elke song is tot zijn essentie teruggebracht : een naakte, aangrijpende en onthutsende waarheid. Er is veel pijn mee gemoeid, want alleen met pijn maak je kunst, met iets anders maak je kinderboeken.

Het is nacht en je bent dronken en godvergeten alleen : draai dan nooit ‘Alone in the dark’, het zou tot ongelukken kunnen leiden ; Hiatt kermt naar de maan en de maan kermt terug. Onweerstaanbaar is ‘Lipstick sunset’, een ballad als alternatief voor een potje manmoedig huilen. Cooder heeft z’n vinger natgemaakt met tranen en wrijft een alles tartende, nog meer tranen uitlokkende slide uit z’n gitaar. Here’s that old brok in de keel again: ‘Stood up’, nog zo’n uit louter ontroerend materiaal opgetrokken ballad, en nu ik toch bezig ben, ach laat ik mezelf maar de doodsteek toebrengen : ‘Tip of my tongue’, larmoyante country-ballad, onevenaarbaar mooi gezongen, en Cooder met z’n voorzichtigste vinger op de hals van z’n gitaar (het kon evengoed de hals van een meisje zijn). Droog je tranen met rock ‘n’ roll : met ‘Thing called love’ bijvoorbeeld, zo scherp dat je er snijwonden aan overhoudt, grommend gezongen en met een refrein als een bloem in plotselinge bloei. ‘Your dad did’ en ‘Thank you girl’ houden je verweg van allerlei zithoeken, en ‘Memphis in the meantime’, die sudderende brok country-blues, vermag mij tot een zondige beweging met het bekken te brengen. Op een gospel golft de smeekbede ‘Have a little faith in me’ – ondertussen was het alweer tijd voor ontroering geworden – en het folksy ‘Learning how to love you’ zet een adembenemend punt achter ‘Bring The Family’: Hiatt alleen met zijn akoestische gitaar. Hij zingt dat hij 34 is, een leeftijd waarop liefde nog uitzichtlozer wordt. Maar hij probeert. Koop deze elpee. Je kunt hem gebruiken. Het is een meesterwerk. (RV)